نما بهمثابه یک ماشین زنده؛ فضا بهمثابه بدن انسان
در بستر متراکم و محدود شهری، جایی که هر مترمربع اهمیت دارد، رستوران فستفود آچیلا با بازتعریف مرز میان درون و بیرون، سکون و حرکت، و فضا و انسان شکل گرفته است. چالش اصلی پروژه، کمبود فضای نشیمن داخلی بود؛ ازاینرو با طراحی مبلمان شهری، تلاش شد فضای داخلی به بیرون گسترش یابد.
نمای پروژه همچون ماشینی زنده عمل میکند؛ مجموعهای از عناصر متحرک که با حضور و استفاده افراد فعال میشوند. مبلمان بهعنوان بخشی از خودِ نما طراحی شده و علاوه بر فراهم کردن امکان نشستن، تعامل و مشارکت در فضای شهری، انسان را نیز به بخشی از نما تبدیل میکند.
در این پروژه، نما، مبلمان و عملکرد بهصورت یک ساختار واحد عمل میکنند؛ ساختاری که علاوه بر توسعه فضای داخلی، به فضای عمومی نیز حیات تازهای میبخشد. هدف، ارائه راهکاری تعاملی، سیال و انسانمحور برای پاسخ به محدودیتهای فضاهای کوچک شهری بوده است.
